uzun süredir kendimi varla yok arasında hissettiğimden ötürü ..
hayata karşı bir tür çekimserlik.
anlık kararlar alamayacak kadar eylemsizleştim.. antiepileptik dalgalanmalar sonucu hayata kayıtsızlık.
her an her şeyi bırakıp gidebilme potansiyeli.
sonra gittiğini sanarak , gitmemiş olduğunu da anlayıp bir güzel dönmek.
her şey sıcak ve soğuk yüzünden.
demek ki bu kadar basitti karar değiştirmek.
zaten ruhum ezilmiş."napıosun sen yaaa? napıosun?"
donuksun.
-benden korkuyor musun?-evet.bir parçalara ayrılma hali karşındakinin..her bir parçasına ayrı bir tiksinti duyma.. bir süre donukluk -üşümekten de kaynaklı- ve çöküş ve gitti. biliyor musun.? kolayca gidebilir herkes.ama ne?ama kim?ama neden seviyorken hala böyle.. ruhum parçalara ayrılıyor. kayıp yok. bir ayrılma.ruh atomlarıma duyduğum saygıyı yitiriyorum. bu hoş değil.
ve gri bir renk miydi?
ve bu kdr gri olan neydi?
ve bu kadar gri olmasına ne gerek vardı.
saçları vardı oysa,siyahtı.
ben ise beyaz hissetmiştim yanında.
ve gitti.
.jpg)
.jpg)
