
donukluk ile geçirebildiğim sabahlar ve ders saatleri..
çok aptal bir rüya gördüm ama bundan söz etmeyeceğim.. şu an söz etmek istediğim tek şey yemek yedikten sonra içine düşüyor olduğum boşluk hali ve amaçsızlık..
şu günlerde pek yemek yemek istemediğimden ötürü bu boşluk ve amaçsızlık halini yaşıyor durumdayım.. ve bir yandan da sağ elimin en sağ kısmını , yataktaki anlamsız bir gerinme esnasında incitmiş olmak canımı sıkıyor ; çünkü en basitinden çantamın askısının altında kıvrılan montumu düzeltemiyorum..
ellerim ve gözlerim olduğu için seviniyorum
ve yaşasın sonsuz boşluk,sizler benim kuarklarımdan gelmesiniz..
sizi bazen sevgi bazen nefretle kucaklıyorum
ama hep kucaklıyorum
nadiren de olsa insanlara beslediğim sevgiden ötürü kuarklarımla anlaşmazlık yaşıyorum
onlar bana sonsuz boşluğun sembolü oldular ve biraz da nesnelerle aramdaki ilişkileri güçleştirdiler..
ama yaşasın varoluş sancısı!
yaşasın sonsuz değişken varoluş hallerindeki kuarkların tutarlılığı!
ve sizi sevmiyorum ey kavmim
yakın beni.