15 Eylül 2008 Pazartesi

seni yakıyorum öyleyse..




Josep Montana : beni gömer misin ömür
ömür: tabiiki
ömür: sende benim için bunu yaparsın değilmi
Josep Montana : evet


ve kasvetliyim

şiirler okuyorum..
Dünya yansın nihayetinde,yanabilir. bakıyorsam güzel bir manzaraya,güzel bir manzaraya bakıyor olduğum hissi 5 dakika sürüyor. her şey sönük..
ölmekteyim.
Josep,Dünya'nın tavanarasına saklanmıştı ve kopukluktu hayatla olan bağı gerisi mühim değildi şu an. mühim olan yakılmak ya da asılmak ya da giyotine sırt üstü uzanmak da değildi. mühim olan hiçbir şey yok gibiydi en son ve sondan bir önce derin bir mutszlk vardı yaşadığına dair.. 10 yaşlarında bir çocuğun oyuncaklarını doldurduğu çekmeden çıkıp gelecekti ve yine oraya dönmek için oraya dönmek için tekrar bilmem neler yapacaktı..

Hiç yorum yok: